Το έχω γραμμενο, το επόμενο και το μεθεπόμενο και μετά τπτ xD
Και εγώ έχω αυτό το άγχος, αλλά το θέμα είναι και το άγχος και του ότι περιμένετε όλες part, και εγώ αυτόν τον καιρό δεν είμαι καθόλου σε διάθεση να κάτσω να γράψω, δεν με εμπνέει το περιβάλλον και η ζωή μου αυτόν τον καιρό, οπότε δεν ξέρω πως θα συνεχίσει!!!
Δεν νομίζω να ξεμείνεις από έμπνευση και να μην την τελειώσεις εκτός αν άρχισες να την γράφεις χωρίς να έχεις κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο στο μυαλό σου το τι θα γίνει ενδιάμεσα και το τέλος, βασικά διάβασα στο site της Meyer ότι καλύτερα είναι να γράφεις ανακατεμένα τα parts όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις, αυτή νομίζω είχε πει ότι το τελευταίο κεφάλαιο του Twilight το είχε γράψει σχεδόν στην αρχή, και μετά με την πορεία, απλά το διορθώνεις για να ταιριάζει απόλυτα, μπορείς ας πούμε να γράψεις πρώτα τη μέση, μετά το τέλος και μετά την αρχή, οπότε μην αγχώνεσαι, εμείς εδώ είμαστε όσο και να σου πάρει!!!

Thank girls για τα λόγια σας!!! Είναι πραγματικά κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω!!! Μακάρι κάποτε να μπορέσω να γράψω κάτι που να φτάσειέστω και στο μικρό δακτυλάκι του twilight!!! Σήμερα έγραψα 2 καινούρια parts!!! Ελπίζω να βρω χρόνο να γράψω και τα άλλα!!!

Μέρος 5ο
«Εκεί που βρισκόσασταν είναι τα διαμερίσματα του πιο κοντινού συμβούλου του βασιλιά, εγώ προσωπικά δεν τον πολυσυμπαθώ, πιστεύω ότι είναι μοχθηρός, αλλά άλλοι όπως η Λαίδη Francesca λένε ότι είναι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Λοιπόν, εκεί, απαγορεύεται η είσοδος σε όλο το υπηρετικό προσωπικό...»
«Και εσύ τι έκανες εκεί?» ρωτησε ο Michael σηκώνοντας το φρύδι του.
«Εγώ... απλά είμαι η πιο κοντινή υπηρέτρια της βασίλισσας και μου ανέθεσε ο Βασιλιάς να πάω στον Δον Ignacio ένα γράμμα.»
«Δεν μου αρέσει αυτό» είπε ο Antonio.
«Ούτε εμένα» παραδέχτηκε ο Michael.
«Τέλος πάντων, εγώ πρέπει να φύγω, έχω αφήσει μόνη της την βασίλισσα ήδη για πολύ ώρα. Τα λέμε στο σπίτι εμείς. Αντίο, χάρηκα που σας γνώρισα» είπε η Maria και κίνησε προς το παλάτι.
«Αντίο» είπαν όλοι μαζί και την χαιρέτησαν.
Μετά από αυτό, κινήθηκαν προς την πόρτα για να βγούν έξω. Είχαν αρχίσει να νιώθουν κάπως περίεργα που από δω και πέρα θα περνούσαν εδώ όλη τους την μέρα. Εξάλλου δεν ήταν και ότι πιο ευχάριστο ακόμα και για παλάτι.
«Antonio, να σε ρωτήσω, από που ξέρεις την αδερφή μου?» ρώτησε ο Michael σκεπτικός.
«Την γνώρισα μια μέρα σε ένα παζάρι, με είχε στείλει η μητέρα μου να ψωνίσω κάτι, και κατα λάθος έπεσε πάνω μου»
~Δεν νομίζω να ήταν καταλάθως~ σκέφτηκε ο Michael αγανακτισμένος από τα καμώματα της αδερφής του.
«Ωραία, ευχαριστώ» είπε ο Michael, «πρέπει να φύγω τώρα, πάω να πω τα νέα στην οικογένειά μου» και προχώρησε προς το σπίτι του.
«Antonio?» είπε ο Esteban όταν είχαν μείνει μόνοι τους.
«Ναι...?»
«Σου αρέσει η Maria? Γιατί αν σου αρέσει θα ήταν εντάξει, αλλά αν δεν σου αρέσει τότε θα ήταν τέλεια, αλλά...σου αρέσει?»
«Αρέσει σε εσένα σωστά?» ρώτησε ο Antonio και κοίταξε τον φίλο του με ένα χαμόγελο να σχοιματίζεται στα χείλη του.
«Ναι... βασικά, δεν την ξέρω καλά, αλλά φαίνεται πολύ καλή κοπέλα, και είναι όμορφη»
«Ναι Esteban, είναι και τα δύο, και καλή και όμορφη, εμένα δεν μου αρέσει, δεν είναι του τύπου μου, είναι όλη δική σου εάν το θέλει και αυτή»
«Ευχαριστώ» είπε ο Esteban. Ένα βάρος είχε φύγει από πάνω του. Δεν ήθελε με τίποτα να δημιουργηθεί κάποια παρεξήγηση.
«Αν θελήσεις κάποια συμβουλή...» είπε ο Antonio.
«Θα έρθω αμέσως σε εσένα, ξέρω, είσαι ειδικός στα κορίτσια» είπε ο Esteban γελώντας.
Είχαν φτάσει στο σπίτι τους. Αποχαιρετίστηκαν και μπήκαν μέσα. Αφού είπαν τα νέα στις οικογένειές τους πήγαν για ύπνο. Μια πολύ δύσκολη μέρα θα ξημέρωνε αύριο. Όπως και κάθε μια από τις επόμενες μέρες της ζωής τους.

Ε μην μου πείτε ότι δεν σας μοιάζει για ειδικός στα κορίτσια ο Ony γιατί θα "αυτοκτονήσω"!!!

Μέρος 6ο
Ο ήλιος είχε ανατείλει στους δρόμους της Μαδρίτης, και οι κόκορες είχαν αρχίσει να λαλούν. Ο Javier όμως δεν ξύπνησε, γιατί πολύ απλά δεν είχε καν κοιμηθεί όλα το βράδυ. Είχε πάρα πολύ άγχος και δεν άντεχε στην ιδέα ότι θα έπρεπε να προστατεύει τον Βασιλιά από αύριο. Αυτό το αύριο όμως ήρθε, και ο Javier έπρεπε να πάρει μια απόφαση για το τι τελικά θα κάνει. Σηκώθηκε λοιπόν, ντύθηκε και ξεκίνησε με το πάσο του για το μέρος που θα συναντιώταν με τους υπόλοιπους. Όταν έφτασε κανείς δεν ήταν εκεί. Περίμενε και μετά από πέντε λεπτά έφτασε ο Antonio.
«Καλημέρα» είπε ο Antonio και τον χτύπησε ελαφρά στην πλάτη.
«Καλημέρα» είπε ο Javier.
«Τι έχεις? Φαίνεσαι άσπρος σαν βρικόλακας»
«Να...απλά...σκεφτόμουνα όλο το βράδυ μιας και δεν με έπιανε ο ύπνος τι πάμε να κάνουμε. Δεν μου πολυαρέσει η ιδέα πλέον» είπε ο Javier και στήριξε το κεφάλι του στα γόνατά του κοιτώντας στο πάτωμα.
«Ηρέμησε... δεν είναι τίποτα, απλά θα πάμε και θα προσέχουμε μια πόρτα ώστε να μην μπει κανείς» είπε ο Antonio για να καθησυχάσει τον φίλο του αν και ήξερε ότι δεν ήταν τόσο ρόδινα όλα.
Εν τω μεταξύ ήρθαν και ο Esteban με τον Michael και έτσι πήγαν όλοι στο παλάτι. Εκεί συνάντησαν την Maria.
«Καλημέρα αγόρια» είπε η Maria.
«Καλημέρα» είπαν όλοι μαζί εκτός από τον Javier.
«Τι έχεις εσύ?» τον ρώτησε η Maria λες και ήταν παλιοί φίλοι.
«Τίποτα μορέ, απλά έχει άγχος και δεν ξέρει τι να κάνει!» είπε ο Michael, «Ξεκινάμε?»
«Και βέβαια» είπε η Maria και έφυγαν όλοι μαζί.
Ξεκίνησαν από τη κουζίνα. Ήταν τεράστια, πιο μεγάλη και από τα σπίτια και των τεσσάρων τους μαζί. Προχώρησαν προς τα διαμερίσματα της Βασίλισσας τα οποία ήταν ένα ξεχωριστό κτίσμα κολλημένο με το κυρίως παλάτι. Εκεί έμαθαν τα αγόρια, κοιμόταν όλες οι κυρίες επί των τιμών και στον κάτω όροφο όλες οι υπηρέτριες. Ήταν κάτι σαν ’γυναικονύτης’. Ο Antonio ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τον συγκεκριμένο χώρο. Μετά προχώρησαν προς το οπλοστάσιο. Ήταν ένα ξύλινο κτίριο έξω και μακριά από το παλάτι όπου φυλάγονταν όλα τα όπλα. Από εκεί ο Antonio, o Javier, o Esteban και ο Michael πήραν τα ξίφη τους. Αυτό το κτίριο ήταν ο παράδεισος του Michael ο οποίος ήταν μια ζωή παθιασμένος με τα ξίφη και γενικά ότι μπορούσε να ανατοιναχτεί. Συνέχισαν με τις αμέτρητες τεραστίων διαστάσεων βιβλιοθήκες οι οποίες μάγεψαν τόσο πολύ τον Esteban που έκατσαν μια ολόκληρη ώρα εκεί για να μπορε΄σει αυτός να χαζέψει. Βεβαίως δεν άγγιξε τίποτα, δεν ήθελε προβλήματα την πρώτη μέρα. Και τέλος, κατέληξαν στους πίσω κήπους. Εκεί περίμενε μια έκπληξη τον Javier. Ήταν φανατικός κηπουρός, και αυτό που είδε τον μάγεψε απίστευτα κάνοντάς τον να ξεχάσει όλες του τις αγωνίες.

Χαίρομαι που σου άρεσε, ήταν ακριβώς ο σκοπός μου, να χαρακτηρίσω τον καθέναν έμμεσα, χωρίς να πω ότι είναι αυτό και αυτό και αυτό!!!

Ειδικός δλδ ότι ξέρει πολλά για αυτές, τα γούστα του θα τα μάθουμε αργότερα, ούτε εγώ τα ξέρω xD

Αι μαρή!!! Που ξέρεις ότι δεν τα έχουν με κάποια? Ο Mikel, o Ony και ο Basty τα έχουν σίγουρα!!! Για τον Javi δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτα o.0

Το διάβασε η Αθηνά σε ένα site, όταν είχαν κάνει την γυμνή φωτογράφηση, έλεγαν σε αυτό το site ότι είναι γκέι, και κάποιος απάντησε ότι δεν είναι γιατί έχουν κοπέλες, ο Basty νομίζω συγκατοικεί ή συγκατοικούσε κιόλας μαζί της. Anyway, ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα!!!